تودیع 30مین سند تصویب کنوانسیون منع سلاح های خوشه ای مصوب 2008
بنا به گزارش خبرگزاری ملل متحد با تودیع اسناد مصوب کنوانسیون منع سلاح های خوشه ای مورخ ۳۰ می ۲۰۰۸ دوبلین (Convention on cluster munitions) از سوی بورکینافاسو و مولداوی، نصاب لازم (تصویب ۳۰ کشور) برای لازم الاجرا شدن آخرین معاهده راجع به خلع یا تحدید تسلیحات حاصل شد. بر اساس ماده ۱۷ این کنوانسیون ۲۳ ماده ای، سند یاد شده "در اولین روز ششمین ماه پس از تودیع ۳۰مین سند تصویب، قبولی، تنفیذ و الحاق لازم الاجرا خواهد شد".
همانند همه معاهدات قبلی که یک مخاصمه خون بار و پرتلفات سبب انعقاد یک معاهده راجع به منع یا محدودیت تسلیحات شده است، جنگ ۲۰۰۶ لبنان نیز به تلاش های سابق در انعقاد این معاهده سرعت داد. 
بر اساس ادعای برخی فرماندهان نظامی اسراییل، این کشور در این جنگ محدود (هم از لحاظ زمانی و هم از لحاظ جغرافیایی و مکانی) بیش از یک میلیون بمب خوشه ای به کار برده است.
طبق ماده ۲ معاهده، بمب خوشه ای "سلاحی است که به منظور رهاسازی یا پخش مواد منفجره که هرکدام کمتر از ۲۰ کیلوگرم وزن دارد طراحی شده است". ممنوعیت بمب های خوشه ای که هر کدام حامل ده ها بمب هستند، بدین دلیل است که در زمان برخورد عمل نمی کنند، در منطقه وسیعی (چند برابر یک زمین فوتبال) پخش می شوند و بعد از مخاصمه نیز باقی می مانند و از سلاح هایی است که قابلیت تفکیک ندارد. بر اساس برخی گزارش ها، ۹۸٪ قربانیان این سلاح را غیر نظامیان تشکیل می دهند و طبق گزارش سازمان ملل 40% از قربانيان را كودكان تشكيل مي دهند. سند فوق را نمی توان همانند کنوانسیون اتاوا ۱۹۹۷ (راجع به منع استفاده، انباشت، تولید و انتقال مین های ضد نفر) معاهده جامعی در خصوص خلع سلاح دانست چرا که سلاح هایی که کمتر از ده بمب کوچک دربر دارد، یا حامل بمب هایی بیش از ۲۰ کیلوگرم است، از شمول ممنوعیت کنوانسیون مستثنی شده اند. بعلاوه در این کنوانسیون ساز و کاری مشابه کنوانسیون منع کاربرد سلاح های شیمیایی ۱۹۹۳ (که برای تضمین اجرای موثر کنوانسیون سازمانی تحت عنوان سازمان منع سلاح های شیمیایی ایجاد کرده است) پیش بینی نشده است.
علیرغم مخالفت برخی کشورها با انعقاد کنوانسیون منع سلاح های خوشه ای (از جمله ایران! و ایالات متحد) عهده نامه فوق توانست در کمتر از دو سال، نصاب لازم برای ورود به جرگه اسناد الزام آور بین المللی را بدست آورد. جالب توجه آنکه نام جمهوری اسلامی ایران حتی در زمره ۱۰۷ امضا کننده نیز مشاهده نمی شود.